Ik ben een Italiaans-Griekse fotograaf en antropoloog. Op mijn zestiende ontdekte ik de fotografie en dat was echt een keerpunt in mijn leven. Plotseling had ik het gevoel dat ik eindelijk een manier had gevonden om mezelf te uiten. Tegelijkertijd ontwikkelde ik een onverzadigbare drang om zoveel mogelijk foto's te bekijken. Het voelde magisch om te zien hoe grote fotografen de wereld interpreteerden en schoonheid vastlegden. Het gaf me hoop, het gaf me vertrouwen.

Ik kan niet zeggen dat ik bewust geïnteresseerd raakte in straatfotografie, maar toen ik naar die werken keek, was ik diep geraakt door hoe ze de magie van het dagelijks leven wisten vast te leggen. Ik denk dat dat mijn instap was: het verlangen om de gevoeligheid te ontwikkelen om de schoonheid van eenvoudige, vaak onzichtbare dingen te zien en over te brengen.

‍

Ik vind het moeilijk om mijn stijl te omschrijven, maar ik geloof dat mijn manier van fotograferen oprecht en openhartig is. Ik laat mezelf verrassen en voel liefde voor wat ik tegenkom. Misschien zou ik het omschrijven als een zachte en openhartige blik. Qua stijl ben ik zeker beïnvloed door fotografen die ik enorm bewonder: Nikos Economopoulos, Josef Koudelka, Alex Webb, Larry Towell, René Burri, Constantine Manos, Sabiha Çimen, Harry Gruyaert... en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Alles om me heen inspireert me. Ik ben er vast van overtuigd dat inspiratie voortkomt uit momenten van menselijkheid. Die momenten waarop ik nog steeds schoonheid zie in mensen en in wat de wereld te bieden heeft, ondanks de tragedies en verschrikkingen die we meemaken. Ik word geïnspireerd door al die momenten die me een beetje hoop geven. En natuurlijk door het werk van fotografen die mij voorgingen en dat vandaag de dag nog steeds doen.

Lopen. Lopen. Lopen.

Ik heb jarenlang een Leica Q gebruikt, daarna de Q2. Ik heb kort de Sony a7 IV geprobeerd en nu gebruik ik een Canon R5. Daar is geen specifieke technische reden voor: Leica en Canon zijn camera's die ik prettig vind om mee te werken, maar ik heb niet veel ervaring met technische aspecten. Het is meer een instinctieve keuze. Wat voor mij echt belangrijk is, is wat er aan de andere kant van de camera gebeurt. Ik kies de camera waarmee ik op een natuurlijke manier kan werken en waarmee ik gemakkelijk kan vastleggen wat ik zie.

Via Instagram.

Het winnen van de eerste prijs bij BSPF echt een eer, want het is een zeer prestigieuze onderscheiding. Het geeft enorm veel voldoening, omdat je het werk van zoveel getalenteerde fotografen je en je niet kunt geloven jedegene jedie als eerste bent geëindigd.

Het was ook heel betekenisvol dat mijn werk werd geselecteerd door fantastische fotografen die ik enorm respecteer, mensen die een grote inspiratiebron voor mij zijn. Dat mijn werk wordt gewaardeerd en gekozen door mensen wier werk ik zo bewonder, maakt me heel nederig en sterkt me nog meer in mijn overtuiging dat ik met mijn werk iets kan overbrengen, dat mijn kijk op de wereld weerklank vindt bij anderen en iets bij hen losmaakt.

Wat mijn carrière betreft, is dit zeker een prijs die veel zichtbaarheid oplevert en die mijn pad als fotograaf alleen maar ten goede kan komen.

‍

Ik zou aanraden om het werk van grote fotografen uit het verleden te bekijken. Duik in boeken en archieven en beperk je niet tot Instagram, dat overweldigend kan zijn. Door op een meer traditionele manier te leren, ontwikkel je een selectiever oog in een wereld die overspoeld wordt door beelden.

En dan: ga naar buiten en loop, loop, loop. Wees eerlijk. Kom dicht bij wat jefotografeert en probeer voorzichtig en respectvol je eigen grenzen en angsten te overschrijden.

Vaak maken we ons zorgen – en dat is maar goed ook – dat fotografie de mensen aan de andere kant zou kunnen storen. En ja, soms is dat ook zo, maar vaak ook niet. Ik geloof dat als je goede bedoelingen hebt en je iets je fotograferen omdat je het mooi je , de persoon voor je dat je voelen. En vaak zullen ze je dan met plezier laten je .

‍