Interview met Daniel Ramos (tweede prijs in de serie bij BSPF )

©Daniel Ramos

Vertel eens iets over jezelf en hoe je bent begonnen met straatfotografie.

Ik ben een straat- en documentairefotograaf uit Mexico-Stad, ook bekend als Histogrammer. Fotografie kwam langzaam in mijn leven, bijna per ongeluk. Jaren geleden begon ik met een kleine camera door mijn stad te dwalen, zonder precies te weten wat ik zocht. Ik begon me te realiseren dat fotografie me een reden gaf om te wandelen, te observeren, meer aanwezig te zijn en een manier om contact te maken met mensen.

‍

Hoe zou je jouw stijl van straatfotografie beschrijven?

Ik zou mijn stijl omschrijven als emotioneel en intuïtief. Ik zoek naar alledaagse momenten die eerlijk aanvoelen, soms teder, soms chaotisch. Ik vind het erg leuk om met lagen te werken en licht en kleur te gebruiken om diepte en spanning in een kader te creëren. Ik denk dat complexiteit en imperfectie mooi kunnen zijn. Ik probeer open en aanwezig te blijven en me door de straat te laten verrassen.

Wie of wat inspireert jou in jouw soort straatfotografie?

Ik word geïnspireerd door de verhalen, routines en stille veerkracht van mensen. Mexico-Stad zelf is een constante bron van inspiratie omdat het chaotisch, mooi en vol contrasten is.

Op fotografisch gebied heb ik veel geleerd van Alex Webb, David Alan Harvey en Susan Meiselas. Webb heeft me geleerd om complexiteit te omarmen door middel van lagen en kleur. Harvey heeft me doen inzien dat fotografie een heel persoonlijke reis kan zijn en dat je camera essentieel is om aanwezig te zijn. Meiselas heeft me eraan herinnerd dat beelden een verantwoordelijkheid met zich meebrengen, omdat ze belangrijke verhalen kunnen bewaren.

Is het gemakkelijk om straatfotografie te doen op de plek waar je ? Hoe reageren mensen als je ze op straat je ?

Straatfotografie maken in Mexico-Stad is intens. Het is inspirerend, onvoorspelbaar en soms uitdagend. De stad bruist van het leven en de mensen zijn expressief, maar ook voorzichtig, vooral als ze een camera zien
Ik probeer anderen met respect en openheid te benaderen. Een oprechte glimlach of een kort gesprek kan deuren openen. Soms reageren mensen nieuwsgierig, andere keren onverschillig of zelfs wantrouwend. Ik heb geleerd om dat te accepteren. Het hoort allemaal bij het fotograferen op een plek die zo levendig en gelaagd is, net als de verhalen die ik probeer te vertellen.

Hoe ziet een typische dag straatfotografie eruit voor jou?

Vanwege mijn dagelijkse werk kan ik meestal alleen in het weekend op pad, maar ik probeer te fotograferen wanneer ik maar kan. Soms concentreer ik me op lopende projecten zoals 'Barras Insurgentes' of 'Carnival on the Outskirts', andere keren loop ik gewoon rond zonder duidelijk doel en laat ik me leiden door de stad.

Sommige dagen maak ik veel foto's, andere dagen druk ik nauwelijks op de sluiterknop. Ik heb geleerd om het niet te forceren. Voor mij gaat fotografie meer om aanwezig zijn dan om resultaten nastreven.

Welk type materiaal je voor straatfotografie en waarom juist deze opstelling?

Ik gebruik digitale camera's, voornamelijk een Sony A7C II met een 35 mm-lens. Die brandpuntsafstand voelt voor mij natuurlijk aan. Het geeft voldoende context, maar houdt het toch persoonlijk en dichtbij.

Ik neem ook een GoPro mee om achter de schermen video's of kleine momenten in beweging vast te leggen. Ik houd mijn uitrusting graag licht en eenvoudig. Hoe minder ik aan mijn uitrusting hoef te denken, hoe meer ik me kan concentreren op het moment zelf.

Vertel ons iets over je winnende serie.

"Carnival on the Outskirts" is een serie over de carnavalsfeesten die plaatsvinden aan de rand van Mexico-Stad, in wijken die vaak over het hoofd worden gezien. Deze feesten zijn levendig, chaotisch en vol symboliek. Achter de kostuums schuilt een diep gevoel van identiteit, verzet en gemeenschap.
Twee jaar lang heb ik verschillende weekenden doorgebracht met fotograferen in plaatsen als Tlaltenco, Zapotitlán en Tezonco. Ik legde niet alleen een evenement vast, ik probeerde te begrijpen wat het betekent om vreugde te vieren te midden van ontberingen. De serie is een eerbetoon aan die geest en aan de mensen die deze tradities in stand houden.

Hoe kwam je in contact met het BSPF?

Ik hoorde BSPF jaar voor het eerst over BSPF via mijn goede vriendin en getalenteerde Mexicaanse fotografe Sandra Hernández, ook bekend als Vita Flumen. Ze vertelde me dat ze in 2024 naar het festival in Brussel zou gaan, en toen ben ik me er serieuzer in gaan verdiepen.

Haar ervaring en aanmoediging inspireerden mij om mee te doen, en ik besloot datzelfde jaar nog een project in te dienen. Ik ben haar erg dankbaar dat ze mij deze richting heeft gewezen.

Wat betekent de BSPF en het winnen van de tweede prijs voor je en je carrière?

Het betekent veel voor me. "Carnival on the Outskirts" is een heel persoonlijk project dat ik met veel tijd, liefde en veel wandelen heb gemaakt. Dat het door BSPF wordt erkend, BSPF me het vertrouwen om door te gaan, op mijn stem te vertrouwen en te geloven dat verhalen uit de marge ertoe doen.

Het betekent ook veel om een deel van Mexico – gefotografeerd door een Mexicaan – te laten zien in een internationale ruimte. Mexico wordt zo vaak bekeken door ogen van buitenaf. Dat ik mijn eigen perspectief, geworteld in mijn eigen ervaringen, kan delen, voelt als een daad van vertegenwoordiging en verzet.

En tot slot herinnert het me eraan dat er een wereldwijde gemeenschap bestaat! Mensen die nog steeds geloven in fotografie als een manier om contact te maken en de waarheid te vertellen. Ik voel me vereerd om daar deel van uit te maken.

Welk advies zou je tenslotte aan iemand willen geven die begint met straatfotografie?

Begin met wandelen, met of zonder camera. Let op het licht, de geluiden, de manier waarop mensen bewegen. Maak je geen zorgen over het maken van 'geweldige' foto's. In het begin is het belangrijker om je oog te trainen dan om resultaten na te jagen.

Vergelijk jezelf ook niet te veel met anderen. Door sociale media krijg je al snel het gevoel dat jealtijd achterloopt, maar fotografie is geen race. Het is iets je met tijd, eerlijkheid en geduld. Blijf nieuwsgierig, blijf vriendelijk en onthoud dat je , voordat je een goede fotograaf kunt worden, eerst een goed mens je zijn.