Ik ben een in Brussel gevestigde fotograaf, maar ik werk ook in de communicatiesector en af en toe met video. Momenteel werk ik parttime bij Bronks, waar ik verantwoordelijk ben voor alle sociale media en visuele content. Mijn fotografie richt zich voornamelijk op pers-, portret- en documentaireprojecten voor media zoals Bruzz en De Morgen. Ik ben al sinds mijn vijftiende geïnteresseerd in fotografie. Destijds nodigde ik vrienden uit om zich in mijn slaapkamer te verkleden voor fotoshoots, of we speelden scènes na of verkenden verlaten gebouwen in de buurt. Het was speels, absurd en vooral ook erg leuk. Ik bracht ook talloze uren door op Tumblr en Flickr. Na verloop van tijd voelde ik me steeds meer aangetrokken tot documentaires en reportages, aanvankelijk via tv en kranten. Tijdens mijn studie in Antwerpen bezocht ik regelmatig het fotomuseum, wat een echte eye-opener was. Toen besefte ik hoe krachtig beelden kunnen zijn om diverse, persoonlijke en betekenisvolle verhalen te vertellen. Tot op de dag van vandaag is dat nog steeds mijn favoriete onderdeel van het vak. De laatste tijd voel ik me ook veel meer op mijn gemak bij portretfotografie en ben ik er net zo van gaan genieten.

Tot nu toe is het meestal gelinkt aan specifieke opdrachten. Ik heb verslag gedaan van evenementen zoals Internationale Vrouwendag en de Brussels Pride – demonstraties die, ondanks hun aard, altijd vrolijk en vol energie waren. Ik hou van de snelle, spontane aanpak van straatfotografie.

Ik heb hier tijdens de coronacrisis gestudeerd, dus ik heb de stad toen niet ten volle kunnen ervaren. Twee jaar geleden ben ik teruggekeerd omdat ik het echt gemist heb. Ik hou van de levendigheid hier; er is altijd vanalles te beleven en er zijn zoveel mogelijkheden om dingen voor elkaar te krijgen. Natuurlijk is er ook frictie. Brussel is gedurfd, onbeschaamd en helemaal zichzelf.

Voor deze samenwerking kende ik MPB nog niet, maar ik was onder de indruk van hun assortiment. Ze hebben zo ongeveer elke denkbare camera, waardoor het moeilijk was om een keuze te maken! Ik dacht eerst aan een middenformaat Hasselblad uit het H-System, omdat die een veel hogere resolutie heeft dan mijn huidige camera, maar met het budget van € 5.000 kon ik alleen de body betalen, zonder ruimte voor lenzen. Ik heb ook overwogen om een analoge camera te lenen, de Leica TTL 0,72 mm. Uiteindelijk heb ik echter gekozen voor twee lenzen voor mijn eigen Nikon Z7: de Nikkor Z 50 mm f/1.2 S en de Nikkor Z 85 mm f/1.2 S. Beide hebben een van de grootste diafragma's die er zijn, wat een extreem kleine scherptediepte oplevert.

Ik heb de 50 mm nu een paar keer gebruikt en het verschil in kwaliteit is duidelijk merkbaar! Het is mijn favoriete brandpuntsafstand en vroeger werkte ik er constant mee. Dat gezegd zijnde, is hij niet ideaal voor persopdrachten, waarbij je vaak supersnel moet zijn of je moet aanpassen aan krappe ruimtes. In die situaties geef ik de voorkeur aan een zoomlens om te voorkomen dat ik tussen verschillende lenzen moet wisselen. Maar hij is perfect voor persoonlijke projecten of wanneer ik meer tijd heb. Het was eigenlijk geweldig om hem weer te gebruiken. Een nadeel is dat de lens vrij groot en zwaar is, dus ik zou hem niet aanraden voor drukke omgevingen zoals demonstraties of optochten – het is niet de meest dynamische optie. Maar aan de andere kant vind ik het ook leuk om te fotograferen in rustigere, minder drukke gebieden.

Ik ben al een tijdje gefascineerd door parken vol bijbelse beelden en verhalen. In Vlaanderen zijn er veel van dit soort parken, maar ik was nog nooit in het Grottenpark in Jette geweest – dit was mijn eerste bezoek. In tegenstelling tot de meeste van dit soort parken, die vaak leeg en triest aandoen, als overblijfselen van vervlogen tijden, is dit park levendig en bruisend. Het is een plek van bezinning en rust voor zowel gelovigen als niet-gelovigen.

Tijdens mijn eerste bezoek trof ik een groep aan die in de nagebouwde grot van Lourdes aan het bidden was in een melodieuze, onbekende taal. Later kwam ik erachter dat het Aramees was, een klassieke Syrische taal die Jezus zelf sprak. Tijdens mijn tweede bezoek ontmoette ik Marguerite, wiens moeder in 2017 aan kanker was overleden. Ze komt hier vaak, en volgt elke keer dezelfde routine: ze steekt een kaars aan, raakt de steen uit de oorspronkelijke grot van Lourdes aan, en raakt tenslotte de foto van haar moeder aan die in de replica hangt.

Ik heb ook de zusjes Sofia en Joyce gefotografeerd, die niet gelovig zijn maar hier vaak komen wandelen en spelen. Die dag vond Sofia een vogeltje dat uit zijn nest was gevallen. Haar moeder raapte het op, gaf het wat water en zette het weer terug in het nest. Hun oom was pas twee dagen eerder overleden, en daarom staken ze tijdens dit bezoek een kaarsje aan.

Ik ga nu al drie jaar naar BSPF, sinds ik er voor het eerst van hoorde! Vorig jaar was ik er bijna elke dag: ik heb deelgenomen aan portfoliobeoordelingen, fotowandelingen en lezingen. De sfeer is geweldig; het voelt echt als een festival. Dit jaar kan ik alleen de openingsavond bijwonen, omdat ik de volgende dag op vakantie ga. Jammer van de timing, maar er is altijd nog volgend jaar.