Ter gelegenheid van het 10-jarig jubileum van BSPF zijn we een samenwerking aangegaan met MPB, ’s werelds grootste online platform voor tweedehands foto- en videoapparatuur. In het kader van deze samenwerking kregen drie in Brussel gevestigde fotografen de unieke kans om gratis apparatuur ter waarde van 5.000 euro te lenen en te testen via het platform van MPB. Tibo De Saegher, een autodidactische fotograaf met een achtergrond in chemische technologie, was een van hen. Tijdens het festival spraken we met hem over zijn werk, zijn obsessie voor authenticiteit en zijn ervaringen met de Leica Summilux ASPH 35 mm FLE.

Mijn dagelijks leven staat zo ver af van fotografie als je je maar kunt voorstellen. Ik ben doctor in de chemische technologie en werk als analytisch projectingenieur en -manager; ik help klanten bij het opzetten van apparatuur om alles te analyseren wat ze nodig hebben. Fotografie is mijn tegenwicht; het is het tegenovergestelde van mijn rationele, gestructureerde baan.

Ik ben in 2017 begonnen nadat ik door een skateboardblessure aan de kant moest blijven. Skateboarden was mijn grootste hobby en al mijn vrienden waren skateboarders. Toen ik niet meer met ze mee kon doen, leende ik de camera van een vriend om foto’s van hen te maken, die we vervolgens gebruikten voor ons eigen kleine mediamerk. Ik vond het zo leuk dat ik mijn eigen camera kocht. Mijn ouders dachten dat ik gek was geworden, maar na verloop van tijd groeide fotografie uit tot mijn grootste passie – bijna een obsessie.

Ik zou mezelf echter niet per se een fotograaf noemen. Ik ben jaren geleden gestopt met alle commerciële opdrachten. Nu is het puur persoonlijk. Het gaat niet om grootse projecten; het gaat om toeval. Ik neem overal een camera mee, tenzij het wettelijk verboden is, en dwaal doelloos rond tot iets mijn aandacht trekt. De laatste tijd ben ik geobsedeerd geraakt door authenticiteit; foto’s die iets oprechts en ongefilterds weergeven. Ik word vaak geïnspireerd door dingen die typisch Belgisch of Vlaams zijn, in plaats van grappige momenten of uitgesproken personen. Het percentage dingen dat me ertoe aanzet een foto te maken, is eigenlijk afgenomen, wat ironisch is omdat ik nu minder foto’s maak dan vroeger.

‍

‍

Ik ben volledig autodidact en heb veel online geleerd. Gelukkig pik ik dingen snel op. Voor mij is het proces van het fotograferen het belangrijkste. Het is het tegengif voor mijn rationele geest. De handeling is belangrijker dan het resultaat.

Mijn achtergrond in de scheikunde heeft me vanzelfsprekend naar de analoge fotografie geleid. Ik ontwikkel zelfs mijn eigen film. Ik neem ook graag wat afstand van mijn werk; soms wacht ik weken of zelfs maanden voordat ik mijn foto’s bekijk. Als ik de foto’s te snel bekijk, voelt dat als een klap in het gezicht, waardoor ik ervan overtuigd raak dat ik die dag gefaald heb, wat demotiverend kan werken. De afgelopen drie jaar heb ik voornamelijk in zwart-wit gewerkt. Daarvoor fotografeerde ik veel in kleur, maar ik had moeite om de samenhang te behouden. Zwart-wit voelde voor mij altijd logischer en thematisch consistenter aan, dus voorlopig blijf ik dat doen.

Authenticiteit en spontaniteit zijn voor mij essentieel, en straatfotografie – niet in scène gezet, niet geposeerd – belichaamt beide. Het blijft me eindeloos fascineren. Ik heb er altijd van gehouden om naar mensen te kijken, en dankzij de fotografie kan ik die momenten vastleggen. Het is een vicieuze cirkel: hoe meer ik kijk, hoe meer ik zie, hoe meer ik het waardeer. Straatfotografie voelt als de perfecte belichaming van mijn aanpak, ook al speelt het zich niet per se in een stedelijke omgeving af.

‍

Brussel is voor mij altijd de moeilijkste stad van België geweest om te fotograferen. Ik ken veel mensen die hier wonen en die de stad in hun hart hebben gesloten als hun favoriete stad, maar pas nadat ze er veel tijd hebben doorgebracht. Mijn theorie is dat Brussel te vergelijken is met een boterham die bedekt is met een dikke laag toerisme. Als incidentele bezoeker is dat wat het meest opvalt, en als straatfotograaf is het de gemakkelijke maar voor de hand liggende keuze.

Er zijn volop mogelijkheden in Brussel. Er is altijd wel iets te beleven, maar het voelt niet altijd echt aan. De ware essentie van Brussel is moeilijker te vatten. Alleen door er veel tijd door te brengen en je buiten de centrale wijken te begeven, krijg je er een glimp van te zien. Je moet het weten om het te weten, en dat kan jaren duren. Ik heb ooit acht of negen uur lang door de Marollen gewandeld voordat ik het gevoel had dat ik een foto had gemaakt die echt Brussel weergeeft.

Ik ben een terugkerende klant! Bijna al mijn apparatuur is tweedehands. De kosten van apparatuur zijn zo hoog dat ik het moeilijk vind om de aankoop van iets nieuws te rechtvaardigen, terwijl je voor een lagere prijs garantie en een gedetailleerd overzicht van de staat kunt krijgen. Het geeft me vertrouwen dat iemand het al heeft gecontroleerd. Bovendien geef ik de voorkeur aan oudere apparatuur, vooral in de analoge wereld. Soms is het zelfs ouder dan ikzelf. 

Ik ben helemaal ondergedompeld in het Leica -systeem. Ik heb een Leica , een digitale camera zonder scherm, zodat ik niet hoef te kijken naar wat ik doe. Ik heb ook twee analoge Leica . Wat ik zo geweldig vind aan dit systeem, is dat de lensvatting nooit is veranderd, zelfs niet na de overstap naar digitaal. Daardoor werken de oudste lenzen perfect op de nieuwste camera's, en omgekeerd. Voor deze samenwerking heb ik gekozen voor de Leica Summilux ASPH 35 mm FLE. Binnen de Leica is de Summicron mijn vaste favoriet: extreem licht, compact en scherp, dus ideaal voor straatfotografie. De Summilux voegt daar echter net dat beetje extra pit aan toe. Hier komt de kenmerkende Leica pas echt tot zijn recht. Hij is iets zwaarder, maar heeft een groter diafragma van f/1,4 dat zorgt voor een meer romantische, minder klinische weergave. Ik was benieuwd of ik het verschil zou merken in mijn foto’s of in mijn manier van fotograferen – of ik die grotere diafragma’s vaker zou gaan gebruiken.

Ik heb twee volle dagen in Brussel doorgebracht met deze lens. De eerste dag bleef ik vooral in het stadscentrum: veilig, maar minder authentiek. De tweede dag richtte ik me op de buitenwijken: een middeleeuwse kermis, een Japans festival en een paar onbekende evenementen. Geen baanbrekende foto’s, maar het werken met de 35 mm verliep vlekkeloos. Er is één foto van een stel bij f/1.4. Normaal gesproken zou ik niet op die manier fotograferen, maar ik dacht: waarom niet? Het maakte het romantische kusmoment nog romantischer. De analoge foto’s die ik met deze lens heb gemaakt, zijn misschien meer voor persoonlijk gebruik, maar één analoge foto heeft de eindselectie gehaald.

Het verschil tussen de Summicron en de Summilux komt het best tot uiting bij analoge fotografie. Ik moet zeggen dat de Summilux iets speciaals heeft; je merkt echt dat hij net dat beetje extra geeft. Op film is dat verschil nog duidelijker, misschien omdat de organische eigenschappen daar sterker samenwerken. In een ideale wereld zou ik beide lenzen hebben, maar dat is op dit moment geen optie.

‍

Ik ken het festival al heel lang, maar normaal gesproken doe ik niet mee aan festivals omdat ik me vooral op het proces richt, en ook een beetje vanwege het impostorsyndroom. Dat gezegd hebbende, BSPF grote vooruitgang bij het opbouwen van een gemeenschap en het vergroten van de bekendheid van straatfotografie. Dit jaar heb ik een paar foto’s ingezonden omdat Trent Parke, mijn favoriete fotograaf, in de selectiecommissie zat. Ik wilde mijn werk onder zijn aandacht brengen, en nu ben ik finalist in de Singles . Gisteren woonde ik de lezing van Jesse Marlow bij, en mijn vrienden uit mijn dorp komen ook, dus we gaan samen de tentoonstelling bekijken. Dit is de eerste keer dat ik actief deelneem aan festivalactiviteiten. Het is geweldig om in een ruimte te zijn waar iedereen dezelfde passie deelt.

En dan is er nog Josef Koudelka. Hij omhelsde me! Het was ongelooflijk. Een paar vrienden en ik waren uitgenodigd voor het diner voor de finalisten. We hadden van tevoren gehoord dat Koudelka er niet van houdt als mensen hem aanspreken of een foto van hem maken. Maar op de een of andere manier vond hij onze groep wel leuk. Hij hief zijn glas op ons, sloeg later zijn armen om ons heen en zei: „Jullie mogen één foto maken”. Later die avond zegende hij ons ook met de wijze woorden : „Blijf altijd dansen”.

‍

Er is een citaat dat ik geweldig vind, hoewel ik niet weet wie het heeft gezegd en ik het waarschijnlijk helemaal verkeerd heb weergegeven:
“Sommige mensen zijn geobsedeerd door hoe de wereld zou kunnen zijn. Ik ben geobsedeerd door wat de wereld al is.” Ik vind dat je moet waarderen wat er al is, ook al is het niet altijd even mooi. Veel van mijn foto’s zijn triest, en dat doet me twijfelen aan de ethiek en de verantwoordelijkheid van mijn werk. Maar er is geen vreugde zonder verdriet, dus waarom zou je het dan niet fotograferen?

Straatfotografie is de beste leerschool, omdat je steeds weer moet falen en door moet gaan totdat alles op zijn plaats valt. Het is de grote gelijkmaker: hoe vaker je het doet, hoe groter je kansen. Er is niemand die je vertelt wat je moet doen. Ik hoop ook dat de controverses en meningsverschillen binnen de straatfotografie kunnen worden opgelost. We delen allemaal dezelfde passie, ook al zijn we het niet allemaal eens over wat goed is. Ik hoop dat het gemeenschapsgevoel blijft groeien. Wrijving is onvermijdelijk, maar dat hoeft ons niet te verdelen.

‍

MPB verandert de manier waarop mensen foto- en videoapparatuur kopen, verkopen en ruilen. Als ’s werelds grootste online platform voor tweedehands foto- en videoapparatuur is MPB een plek voor iedereen – van enthousiaste beginners tot doorgewinterde professionals. MPB zet zich in om hoogwaardige apparatuur toegankelijker en betaalbaarder te maken en tegelijkertijd een duurzamere toekomst te bevorderen. Elk jaar brengt MPB meer dan 615.000 artikelen opnieuw in omloop, waardoor de levensduur en het creatieve potentieel van apparatuur voor makers wereldwijd worden verlengd.

Bezoek MPB om hun uitgebreide assortiment aan tweedehands foto- en videoapparatuur te ontdekken. 

‍