Ik kom oorspronkelijk uit Engeland. Ik kwam naar België toen ik eind twintig was, nadat ik door een headhunter was benaderd voor een baan bij een grafisch ontwerpbureau hier in Brussel. Het was aanvankelijk een proefperiode van drie weken, die vervolgens uitliep tot drie maanden en uiteindelijk tot drie decennia! Het tempo en de levenskwaliteit spraken me aan, net als het feit dat Brussel veel kosmopolitischer was dan mijn geboortestad. Het bedrijf keek uit naar de technische revolutie die nog moest komen, ontwerpers werden ook meer gerespecteerd en de creatieve omgeving voelde goed aan.

Ik werk nog steeds als grafisch ontwerper, maar niet meer zo intensief. Fotografie is altijd een tweede passie van me geweest. Ik heb wat opdrachten voor bureaus gedaan, portretten gemaakt, en ik heb een perskaart, dus ik fotografeer op allerlei evenementen of bijvoorbeeld in het Europees Parlement. 

‍

Ik heb moeite met het begrip ‘stijl’– ik vind het beter als het van buitenaf komt, niet van binnenuit. Als ik de deur uitga, probeer ik zo open mogelijk te staan voor alles. Ik houd niet van vooroordelen; ik wil alles van de straat in me opnemen. Ik kan me niet aan één enkele stijl houden.

Mijn inzending voor de wedstrijd bestaat uit één foto en neigt naar een meer documentaireachtige stijl: rechttoe rechtaan en strak. Maar voor mijn fotoserie heb ik mezelf toegestaan wat losser en experimenteler te werk te gaan, als dat bij het onderwerp past. Het hangt echt af van het project in kwestie. Als ik officiële evenementen bezoek, probeer ik die ook in de stijl van straatfotografie te benaderen – ik loop niet mee met de journalisten en verslaggevers. Ik ga op zoek naar het onverwachte, het onconventionele.

Wat de compositie betreft, fotografeer ik vaak zonder door de zoeker te kijken. Het is allemaal een kwestie van spiergeheugen. Ik weet precies hoe het beeld eruit komt te zien als ik mijn camera op een bepaalde manier richt. Ik let op de grafische opbouw en op diagonalen. Als het beeld te vlak is, zoek ik een andere hoek. Licht is ook belangrijk, maar daar heb je niet altijd invloed op. In die gevallen maak ik dan wat vaker gebruik van de flitser. 

‍

Wat ik zo mooi vind aan straatfotografie is dat je er geen controle over hebt. Het loslaten van die behoefte aan controle kan heel helend werken. Bij grafisch ontwerp moet je alles onder controle hebben – elke pixel, elk detail. Fotografie, en dan vooral straatfotografie, is voor mij een manier om me aan dat systeem te onttrekken. Ik zou het omschrijven als een rebel binnen de fotografie. Het hoeft niet altijd mooi te zijn. 

Toen ik hier vanmorgen aankwam, liep ik over de Grote Markt, en daar is altijd wel iets te beleven. Voor mij is het een must; ik ga er elke keer heen als ik in het centrum van Brussel ben, ongeacht het weer. Een van mijn allereerste straatfoto’s is daar trouwens genomen. Soms loop ik ook even langs Manneken Pis. Ik heb er zelfs een tweejarig project aan gewijd, omdat ik er dagelijks langs liep en het op een nieuwe manier wilde vastleggen. Ik had nog nooit een goede foto van Manneken Pis gezien, dus ik wilde mezelf uitdagen. Maandenlang heb ik daar elke dag een foto gemaakt. In het begin sprak niets me aan, maar toen klikte er ineens een foto. Het belangrijkste was om Manneken Pis zelf niet in beeld te brengen – je weet gewoon dat hij er is door al het andere in het kader.

Brussel is zo divers en verandert voortdurend dat ik me er nooit verveel. Het is niet altijd de mooiste plek en het kan er vaak een rommeltje zijn. Maar ik vind het heerlijk om schoonheid te ontdekken in het alledaagse, in de chaos. Je moet werken met wat je hebt, en in Brussel is dat een gegeven. Er hangt hier een surrealistische sfeer omdat mensen het onmixbare mixen. Je kunt iets elegants en verfijnds hebben naast iets chaotisch en lelijk, en op de een of andere manier werkt het. En natuurlijk ben ik dol op het goede eten en het goede bier.

Ik heb gekozen voor de Leica Q3  met een 43mm-lens. Het was iets boven mijn budget, maar gelukkig stemde MPB in met de lening. Ik stond te popelen om deze uitrusting uit te proberen, zodat ik zowel de ontwikkeling van het model als de verschillende brandpuntsafstanden van de lenzen kon vergelijken met mijn eigen uitrusting, namelijk een Leica Q2  met een 28mm-lens. 

Ik wilde ook zien of het mijn manier van fotograferen zou veranderen. De 28 mm op de Q2 biedt een breed beeldveld, wat betekent dat je dichtbij moet komen, tenzij je een totaalopname maakt. Met de 43 mm kun je wat meer afstand houden. Het beeldveld is smaller en meer gericht. Het kantelbare scherm is nieuw op de Q3, hoewel ik het niet vaak gebruik. Ik vind dat het niet goed in de behuizing is geïntegreerd – het steekt een beetje uit. Ik ben er zeker van dat de nieuwere versies beter gebouwd zullen zijn. De resolutie op de Q3 is hoger, 60 megapixels vergeleken met 48 op de Q2, maar ik moet wel zeggen dat de lens prachtig is, met fantastische bokeh.

Ik had de Q3 maar kort in mijn bezit en het kostte me wat tijd om eraan te wennen, omdat ik beide camera’s tegelijkertijd met elkaar vergeleek. Ik heb foto’s gemaakt tijdens de Brussels Pride – helaas was het bewolkt. Toen brak de zon door en heb ik een paar dagen lang alleen met de Q3 door Brussel gelopen. Tegen het weekend was er een middeleeuws festival op het Jubelpark, dat zoals gewoonlijk voor de nodige verrassingen zorgde! Er was één foto die ik erg mooi vond, maar ik had wel graag mijn andere camera gehad om die te maken. Ik merkte dat ik een stap achteruit deed in plaats van naar voren, wat een beetje vervelend was omdat ik dat niet gewend ben. 

De 43 mm was vooral bedoeld voor een groot evenement in Wallonië, de Tocht van Sainte Rolende. Dat is een religieuze processie van zo’n 35 kilometer waarbij een relikwie van deze beschermheilige door dorpen en velden wordt gedragen. Het was ongelooflijk warm en ik heb die dag 50.000 stappen gezet. Ik heb ongeveer 700 foto's gemaakt met de Q2 en 200 met de Q3. Het was een beetje een gewoonte – ik heb nog steeds de neiging om mijn foto's vooraf te visualiseren op basis van mijn vertrouwde 28 mm-lens. 

Het is eigenlijk een lang verhaal. Ik ben er al vanaf het allereerste begin bij betrokken, tien jaar geleden. In 2015 kreeg ik een ernstig ongeluk – een bijna-doodervaring die behoorlijk traumatisch was. Maar daardoor besefte ik dat ik meer met mijn fotografie wilde doen. Ik moest drie tot zes maanden revalideren en kon in die periode niet werken. Toch bleef ik fotograferen, zij het met mijn niet-dominante hand. Ik had een heleboel foto's die gewoon op mijn harde schijf stonden, en toen zag ik de promotie voor het eerste BSPF 2016. Ik stuurde een aantal van mijn recente foto's in en had het geluk geselecteerd te worden in de Singles. Ik ontmoette Dani, de oprichter van het festival, en de sfeer was geweldig. Het was allemaal handgemaakt en een beetje doe-het-zelf, maar er was zoveel ambitie en professionaliteit.

In 2017 wilde ik het nog beter doen. Ik deed mee met mijn serie over Manneken Pis en werd geselecteerd in zowel de categorie Singles 'Series'. Ik won zelfs de eerste prijs in Singles de eerste prijs in de 'Brussels Series'-wedstrijd. Het was ongelooflijk – ik beleef dat moment nog steeds. Het jaar daarop was ik jurylid voor de Singles , dus ik zag het vanuit een andere invalshoek. Het jaar daarop deed ik weer mee en sindsdien ben ik elk jaar geselecteerd, in de categorie 'Singles' of 'Series'.

Ik heb een behoorlijk lange lijst! Dit jaar ben ik genomineerd in de categorieën Singles, ‘Series’ en ‘Brussels Monuments’, dus ik ga zeker naar de prijsuitreiking. Ik heb een portfoliobeoordeling met Jesse Marlow, een photo walk Sonia Simbolo, en ik ben bij de Zinneke Parade, waarschijnlijk schouder aan schouder met de andere fotografen. Ik doe ook een signeersessie. En natuurlijk ga ik wat drinken met vrienden en hopelijk nieuwe mensen ontmoeten.

Zoek een plekje – een fontein, een plein, een straat – en ga daar elke dag of elke week heen. Maak veel foto’s, bouw een band op met de plek, de mensen, het licht en de verschillende momenten van de dag. Gebruik het als een oefenterrein, een speeltuin. Je moet een plek vinden waar je op ontdekkingstocht kunt gaan en jezelf kunt zijn. Wat betreft de aanpak zou ik zeggen: sta open voor alles. Ga je als een jager of als een visser te werk? Dat hangt af van de situatie. Ik kan een half uur op één plek zitten, of ik kan er volop op uit trekken. Je kunt niet met slechts één truc in je mouw zitten. Als je altijd aan het vissen bent, wordt het saai. Grappig genoeg ging ik vroeger als kind vissen, dus ik weet hoe het is om met lege handen thuis te komen!