Toen ik ongeveer drie jaar geleden met fotografie begon, zat ik in een soort vroege midlifecrisis. Eerst deed ik het gewoon voor mijn plezier, maar toen raakte ik er echt door verslingerd. Op een gegeven moment besefte ik dat fotografie me in staat stelde om naar ongelooflijke plekken te gaan. Het was als een paspoort dat me toestemming gaf om naar plaatsen te gaan waar 'normale' mensen niet kunnen komen. Ik heb foto's gemaakt in een gevangenis, ik heb gefotografeerd in een Roma-kamp in Macedonië... Dit medium heeft echt deuren geopend naar fascinerende plekken en verhalen.

‍

Mijn fotografie bevat elementen van portret- en documentairefotografie, maar de algemene omschrijving die alles omvat is straatfotografie, want dat is letterlijk wat ik de hele dag doe.

De vroege Bruce Gilden is een grote inspiratiebron. Ik ben minder fan van wat hij nu doet, omdat ik vind dat het nogal systematisch is geworden, minder menselijk en met minder compositie. Hij inspireerde me toen ik de video's zag van hoe hij werkte, alleen al door te zien dat dit mogelijk was en hoe mensen reageerden.

Mensen zijn soms verbaasd over hoe ik werk, maar ik vind dat wanneer je openhartig je en niet verbergt wat je , het veel beter werkt dan wanneer je stiekem je en een zoomlens gebruikt of vanuit de heup fotografeert en je f je geen foto je . Ik denk dat het ook te maken heeft met mijn werkethiek dat ik nooit verberg dat ik foto's neem.

Ik ben ook een grote fan van Mary Ellen Mark, omdat we allebei geïnteresseerd zijn in dezelfde onderwerpen: mensen die in de marge van de samenleving leven. En dan is er natuurlijk nog Diane Arbus, zij is voor mij een godin!

‍

Supergoed, en dat heeft me aangemoedigd om door te gaan. Voordat ik hierheen kwam, was ik nerveus en bang en vroeg ik me af of het wel oké was om dit soort foto's te maken terwijl deze mensen iets traumatisch als een oorlog meemaken. Maar de reacties op mijn Instagram zijn heel positief en mensen vinden het echt geweldig. Ze zijn blij dat iemand het leven in hun land laat zien in plaats van de dood. Oekraïners hebben ook een groot gevoel voor humor, in die zin lijken ze een beetje op Belgen. Ze weten dat ze bepaalde eigenaardigheden hebben en vinden het grappig dat ik die laat zien.

Ik word 's ochtends wakker, pak mijn camera en ga de straat op. Soms ben ik wat specifieker in mijn aanpak en besluit ik me bijvoorbeeld te richten op graffiti of skateboarden. Ik zoek mensen op die zich met deze scenes bezighouden en volg ze naar een specifieke plek. Hier in Oekraïne is Instagram erg belangrijk voor mij, omdat ik veel volgers heb in het land. Als ik een specifieke groep, cultuur of plek wil opzoeken, plaats ik een verhaal en krijg ik veel reacties van mensen die me willen helpen.

Ik woon in Brussel en ben natuurlijk op de hoogte van wat er in de fotografie in het algemeen gebeurt. Ik heb vorig jaar geprobeerd om mee te doen, maar werd niet geselecteerd. Mijn selectie foto's was dit jaar gewoon sterker.

Nou, het streelt mijn ego en het voelt goed om erkenning te krijgen, vooral van zulke geweldige fotografen als de juryleden. Ik ben een grote fan van Harry Gruyaert en Alessandra Sanguinetti. Omdat ik al wat ouder ben, vind ik het prijzengeld niet zo belangrijk, dus heb ik het aan een ngo geschonken.

Wees moedig en wees niet bang om contact te maken met mensen. Als je foto's van mensen je maken, moet je uit je comfortzone komen en contact met hen maken. Ik ben het helemaal eens met wat Robert Capa zei: als je foto's niet goed genoeg zijn, komt dat omdat je niet dichtbij genoeg je . Dichtbij genoeg betekent niet dat je extreem dichtbij je zijn, soms je 10 meter afstand houden en is dat dichtbij genoeg. Maar als je iets je en je dat je in dit geval 1 centimeter afstand je houden, dan moet je dichterbij komen.